Yüzücü

Yüzücü

128
0
PAYLAŞ

İdareten kurulan hayatlar, idare edilen insanlar, idarecisi kaçmış akıllarla dolu etrafımız.

Anlamakta, anlam yüklemekte, sabretmekte zorlanıyoruz kimi zaman.

Zihnimiz almıyor bazen.

Bazen de, kalbimiz.

Yapacak bir şey yok gibi görünüyor.

Değiştirme gücümüz yoksa, harekete geçecek isteğimiz de olmuyor.

Mecbur, tutuyoruz nefesimizi.

İçimize çektiğimiz oksijen bizi varacağımız yere kadar bizi götürsün yeter.

Orada tazeleriz oksijeni.

Hemen hepimizin var yok mu böyle hikâyeleri?

Kısa süreli ziyaret edeceğimiz ama bir arada kalmaktan hoşlanmayacağımız o insanı görmeden önce yapmıyor muyuz mesela?

Kendimiz gibi olamadığımız o her bir anda, adeta can çekişmiyor muyuz?

Burnumuzu tıkayıp, dalmıyor muyuz suya?

SABRET, ÇOK SÜRMEYECEK, SABRET..

Süresi var, sınırı var, sonu var.

HA GAYRET.

Yöneticimiz, eşimiz dostumuz, kardeşimiz belki.

İşimiz, kimliğimiz, kimin verdiği belli dahi olmayan görevlerimiz, üstümüze yapışan kaderimiz..

E ama nerede kaldı hayallerimiz?

SABRET, ÇOK SÜRMEYECEK.

HER ŞEY ÇOK GÜZEL OLACAK.

ÇEK DERİN BİR NEFES, DAL SUYA HADİ.

Kaç dakika nefessiz kalabiliyorsun, hiç denedin mi?

Yüzün iyiden iyiye kızarıncaya, ciğerlerin sağlam acıyıncaya kadar ancak.

Ve içine oksijeni ilk çektiğin anda, kalp atışlarının normale dönmesi epey zaman alıyor.

Vücudun HER ŞEY NORMAL sinyalini çakması, kanın damarlarında eski temposuyla dolaşması, yüzünün eski rengine dönmesi, kendine gelmek biraz zaman alıyor.

Tamam mı, iyi misin?

HADİ BİR DAHA.

Tekrarlanan dalışlar, tekrarlanan nefes alışlar, her seferinde SABIR, SABRET, AZ KALDI telkini, susuşlar, yumruk sıkışlar..

Eninde sonunda yüzeye çıkacağının umuduyla, inancıyla daldığımız sulardan boğulmaya yakın çıkışlar..

Çıktığımız andaki mutluluğu hayal ederek geçen günler, aylar yıllar..

Zor be arkadaşım..

Gerçekten zor.

Anlatırken bile daralıyor insan.

Hele bir de yaşayınca gör.

Ya sen?

Nasıl, iyi yüzücü müsündür?

Sıkı yüzer misin?

Ciğerlerin iyi mi?

Sular derin çünkü.

Hikâye derin.