ÜŞÜYORDU İÇİNDEKİ ÇOCUK

ÜŞÜYORDU İÇİNDEKİ ÇOCUK

192
0
PAYLAŞ

Üşüyordu içindeki çocuk…

Bir cenin pozisyonunda kıvrılmıştı yatağında,çok üşüyordu…

Anlamaya çalışıyordu tüm olanları,anlam katmaya çalışıyordu yaşadıklarına.  Ama anlayamıyordu bir türlü.

 

Neler oluyordu herkese?…

Öfke,nefret,kıskançlık kol geziyordu.

Sevgi azalıyordu…

Yangın yeriydi,dünya.

Üstelik de körükle gidiliyordu yangına.

Yangın söner miydi?

Yangın büyüyordu…

Büyüdükçe ,büyüyordu…

Üşüyordu çocuk,hem de çok üşüyordu…

Sarılıyordu örtüsüne,iyice küçülüyordu,yanağından süzülen yaşlarla…

Anne demek istiyordu,çok üşüyorum anne.

Üstüme üstüme geliyor her şey,kurtar beni…

Ama diyemiyordu. Annesi yanında  hiç olmamıştı ki.

Hep karşısındaydı annesi…

Bir set,bir engel…Koruyordu kendince.

Ama kendince işte…

Üşüyordu içindeki çocuk,hem de çok üşüyordu.

Sıcacık,masum,bir sevgi istiyordu çocuk,içi ısınsın istiyordu.

İşte o zaman, o da tüm dünyayı ısıtacak kadar güçlü hissedecekti kendisini.

Sevgi dolu, sıcacık bir el istiyordu.  Tüm yaralarını saracak.

Örtünün yerine sevgi sarsın istiyordu içindeki çocuk…

Tüm yaraları iyileştirirdi  sevgi.

İçi sevgi doluydu,ama çok zarar görmüştü ,içindeki çocuk üşüyordu.

Sevgi dolu elini uzattıkça,içini yakmışlardı.

Üşüdüğünü kimse anlamıyordu…

O üşüyemezdi…Büyümüştü…

Ama içindeki çocuk çok üşüyordu.

Gitmek istiyordu artık.

Kaldıkça daha çok üşüyecekti.

Bir kalkabilseydi ayağa…

Gidecekti…Isınabileceği,sevgi dolu diyarlara…

İçindeki sevgi yok olmadan gitmeliydi…

Tekrar büyütmeliydi sevgiyi…

Sevgi yok olursa o da yok olacaktı,biliyordu.

Sevgisiz yaşanamazdı…

Cocuğunuzun Meslek Seçimi