UÇURTMA’ DAN BİR HAYAT

UÇURTMA’ DAN BİR HAYAT

179
0
PAYLAŞ

Gökyüzünde süzülen kocaman,rengarenk bir uçurtma…

Işıl ışıl,bütün renkleri üzerinde toplamış,görenin içi kıpırdıyor,kalbi çarpıyor…

 

Merakla bakıyorlar…

Görenlerin içinde ,bir tutku,arzu istek, yanıp tutuşuyor.

Biraz daha yakına gelse,güzelliğini bir de yakından görebilse… Doyasıya bakabilse…

Hele bir de onun olsa var yaaa… Neler yapmaz ki…

İlk işi hemen bir ip bağlamak olurdu.  Öyle başını alıp gitmesin,başkalarının hiç olmasın.

O nereye,uçurtma oraya.  İpin uzunluğunca gidebilir…

Özgürlüğü o kadar…

Sahibi ne kadar isterse o kadar uçabilir.

O kadar uzağa gidebilir.

Sonra bir gün bir ağacın dalına takılır,bir parçası kırılır…

Ama olsun hala güzel,biraz tamiratla her şey düzelir.

Eskisi gibi olmasa da …

Yine de tüm uçurtmalardan daha güzeldir,daha bir ışıl ışıl.

Bir gün yere çakılır,sahibi ipi olmadık yerde çekivermiştir ipini…

Olsun canım,biraz ışıltısını kaybetmiştir,bazı renkler kaybolmuştur biraz ama hala uçabiliyordur.

Artık eskisi gibi de davranmıyordu ,daha bir hırçındı ipi elinde tutan.  Sanki sevgisi de azalmıştı.

Neler oluyordu?…

Günlerden bir gün,öyle bir çekilir ki uçurtmanın ipi,kopar…

Uçurtma yoktur artık.   İp elinde kalmıştır.

İçi burkularak bakar…

Bir elinde kalan ipe,bir de gökyüzünde süzülen uçurtmasına…

Biz de o uçurtma gibi değil miyiz?

Işıl,ışıl rengarenk…  Hepimiz eşsiz…

Ya ip? İp kimin elinde?

Birilerine görünmez bir iple bağlı değil miyiz?

Üç adım ileri,iki adım geri…Bazen daha fazlası.

İp geriliyor,geriliyor…

Kayboluyor renklerimiz birer birer.

Veee… Olmadık zamanda birden kopuveriyor.

Biz de alışmıştık ipe… Şaşırıyoruz belki biraz…

Belki bir boşluk…

Artık bir de korku yerleşmiştir içimize…

Ya yine aynısı olursa…

İyice kayboluyordu renklerimiz,eski ışıltısı yoktur.

Kanatlarımız kırılmıştır…Nasıl olduğuna anlam veremediğimiz bir şekilde…

Oysa nasıl da mutluyduk.  Göründüğümüz her yerde mutluluk saçıyorduk.

Neler oldu?…

Sonrasında belki, geçmişe saplanır kalırız,yanımıza aldığımız kırık kanatlar,sönmüş renkler…

Ne zaman ki,unuturuz acı geçmişi,bağışlarız kendimizi ve ipin sahibini…

İşte o zaman …İşte o zaman başlarız gökyüzünde süzülerek uçmaya…

Kanatlarımız  düzelir,renklerimiz yeniden canlanır,hatta yeni renkler eklenir…

Sahi kimlerin elinde ip var?…Yoksa  ”İPLER” birbirine mi karıştı?…

Hiç yerde kalmazdık. Hemen birileri sahiplenirdi.

O benim olmalı.İşte tamam. o senin.

Cocuğunuzun Meslek Seçimi

BİR CEVAP BIRAK