Siz Kopardınız mı Göbek Bağınızı?

Siz Kopardınız mı Göbek Bağınızı?

565
0
PAYLAŞ

Az önce sosyal medyada bir paylaşım okudum ve oldukça rahatsız oldum. Bir anne, Teog sonrası yabancı okula giren çocuğu ile ilgili gözlemlerini ve hedeflerini yazmış. Tam olarak nesi rahatsız etti derseniz, kullandığı dil ve çocuğuna alan tanımaması…Tam da duygusal zeka ve öz farkındalık üstüne çalışırken, gençlerin “ben kimim” sorusuna yanıt verebilmesi için yapmaları gerekenlerin üstünden geçerken bu paylaşıma denk gelmek, tesadüf olamaz sanırım.

Belli ki çocuk tam bir proje çocuk… Aile, çocuk adına hedefleri koymuş, gitmesi gereken yolu çizmiş, yapılması gerekenler planlanmış. Yazıyı paylaşan annenin ifadelerinden bazıları şöyle “kıyafetlerimizi aldık, ütüledik…”, “tatillerimiz var…” ve de en bombası “yurt dışında okumayı ve …. bölümünü hedeflediğimiz için, ilk seneden itibaren takdir almayı, sosyal sorumluluk projelerinde yer almayı hedefledik…” Pardon? Takdiri kim alıyor? Okullar annelere takdir teşekkür veriyor da benim mi haberim yok? Yazı boyunca kullanılan dil biz dili, anlamışsınızdır. Zaten daha şimdiden çocuğun nerede ne okuyacağı da belirlenmiş.

Çok merak ettim gerçekten, acaba bir kere olsun bu çocuğa ne istediğini sordular mı? Bu çocuğun gerçekte neye eğilimi olduğunu hiç düşündüler mi? Ayrıca, bu biz dili devam ettiği müddetçe ve anne babanın istekleri ve değerleri çocuğa empoze edildiği müddetçe, bu çocuk ne  zaman kendi olacak acaba? Kendisini, gerçekte neyi sevdiğini, neyi istediğini, değerlerini ve en önemlisi yaşam amacını nasıl belirleyecek? Çocukları gelecekte mutlu edecek düşüncesiyle atılan bu adımlar, gerçekte ne kadar amacına ulaşıyor? Yoksa amaç kişisel tatmin mi? Nitekim etrafa bakınca, çocuğunun başarısıyla övünen bir dolu anneyi görmemek mümkün değil. Kendi inançları uğruna çocuklarını mutsuz bir geleceğe mahkum etme ihtimalini ne yapacağız?

Bu anne sadece bir örnek ve etrafta bu yaklaşımda olan çok insan var maalesef. Nedir peki bunun sebebi? Acaba ne oluyor da çocuklarımıza kendileri olma hakkını tanımıyoruz? Kendilerini keşfetmeleri için alan sağlamıyoruz? Kendi doğrularımızın çocuklarımızın da doğruları olduğunu nereden biliyoruz? Bilmiyoruz… Bildiğimizi varsayıyoruz… Oysa çocuğumuza gerçekten iyilik yapmak istiyorsak, onun kendisini keşfetmesi için izin versek? Çocukla anne arasındaki bir türlü kopmak bilmeyen göbek bağını kopartıp, kendi ayakları üstünde durmasına destek verip, kendi yolunda ilerlemesini teşvik etsek nasıl olur? Ne istediğini bilen, kendinden emin, öz farkındalığı yüksek bireylerin yetişmesi için göstersek çabamızı nasıl olurdu, hiç düşündünüz mü? Bu şekilde yetişen çocuklar nasıl olurdu derseniz, yetenek ve becerilerini farkederlerdi, değerlerinin ve güçlü yönlerinin farkına varır, hayattaki seçimlerini buna göre gerçekleştirirlerdi, daha özgüvenli olurlardı, kendilerini daha iyi ve daha mutlu hisseder, yaşam kaliteleri artardı… Çocuklarımız için istediğimiz de bunlar değil mi? O zaman, hala koparmadıysanız, o göbek bağını koparmak için daha ne bekliyorsunuz…?

Ayça AYTAÇ
Profesyonel Öğrenci ve Motivasyon Koçu
NLP Uzmanı
İzotomi Analisti

BİR CEVAP BIRAK