Sen sadece hatırlat bana KADIN olduğumu yeter

Sen sadece hatırlat bana KADIN olduğumu yeter

6342
2
PAYLAŞ

Kadınım ben.

Olmamış şeyleri oldurmakta üstüme yoktur.

“İmkansız” de bana, sonra otur izle.. nasıl oluyormuş gör..

Ve fakat bi’ kendime geçmez sözüm..

Bi’ kendimi olduramam.. bi’ kendime yaramam ben.

 

Kadınım işte.. tırnaklarım keskinleşmiş, sertleşmiş, tutunmuş hayata sıkı sıkı..

Bi’ kendime tutunamam niyeyse..

Kendimi düşündükçe göz pınarlarımda hep bi’ damla yaş, hep hasret, hep özlem..

Bi’ kendime bakamam, bi’ kendimi göremem ben.

 

Saçlarımı süpürge edişim de senden değil.. kendimden.

Emeği severim ben.

Kollarıma aldığım, kalbimle sardığım her şey yeniden yeşerir..

bi’ kendimi besleyemem; kök saldım mı bırakıp gidemem, arkama bakmadan yollara düşemem senin gibi ben.

Kadınım.. aklım kalır, yüreğim kalır, alın terim kalır geride…….. düşünmeden edemem.

 

Kafamda tonlarca soru işaretiyle başımı yastığa koyduğum her gece, kusuz kaldığım her gece; mışıl mışıl uyurken sen.. ben düşünür dururum bizi..

Çıkmaz yollara çıkış yaratırım, çözülmez nice derdin düğümlerini açarım, ellerimle senin aklının ermeyeceği yerlere uzanırım, yoruldum dedikçe daha hızlı koşarım..

Kadınım ben.. aklın ermez senin.

Hem, aklın sınırını çizen de benim şu deli atan kalbimdir; anladığından fazlasını yaşarım, yaşatırım.

Hani kabına sığamazsın ya bazen mutluluktan, hani “ne güzelmiş huzurlu olmak” dersin ya.. kendini harika hissettiğin o kusursuz dünyanın huzuru bizzat benim.

Aksamıyorsa işlerin, atmıyorsa o muhteşem kıyafetin içinde dikişlerin.. bil ki elim değmiştir sana bi’ yerinden hayatının.

Gel gör ki söylemem.. sen anla isterim.

Kadınım ben..

Güçlüyüm.. dayanırım.. dimdik ayaktayım.

Yorulsam da anlamazsın.

Anlatmam.. başını göğsüme yasladığında, sevdiklerim için alev alev yanan kalbimi, nabzımın deli atışından anlarsın.

Korurum, kollarım; bazen kendimi dahi koruyacak gücüm olmadığını hissetsem de.

Sana hep kudretim vardır.. hep dirayet, hep sükunet..

Gel gör ki aynaya baktığımda omuzlarım düşer bazen..

Sıkma canını.. arada olur öyle..

Kadınım ben.

Hep toparladım, yine toparlarım.

Sen gözlerime sıcacık bak yeter.

Olduğum yerde yılgın, bitkin otursam da; sen bana baktığında ben yine ayağa kalkarım.

Merak etme..

böyle böyle büyüdüm ben.

Düşmeye de, kalkmaya da, elden tutup kaldırmaya da alışkınım.

Sev beni..

Kadınım.. hissederim..

“Şöyle çok seviyor aslında”, “öyle biri değil aslında”, “onu demek istemedi” derim.. üstünde durmam geçerim..

Olumsuz her şeye pembe tonlar katmak benim işimdir..

Kendi hayatımın ödülsüz ressamıyım ben.

Sarıl, kokla, bak, sev………. o zaman kendi ellerimle kurduğum, üzerine titrediğim dünyaları bile bi’ sözünle yıkarım ben.

Sen sadece hatırlat bana KADIN olduğumu yeter ki..

KADININ olduğumu hatırlat.

Hafızam zayıftır.. çabucak unuturum her şeyi ben.

Didem Arslantürk, Yazar

PAYLAŞ
Önceki makaleTutku
Sonraki makaleDurun!

2 YORUMLAR

  1. Yazınızda kendimi yaşadım ???❤??? yüreğinize sağlık harikasınız sevgiyle kalın….

Comments are closed.