SEN KİMSİN Kİ BENİMLE BU ŞEKİLDE KONUŞABİLİYORSUN ?

SEN KİMSİN Kİ BENİMLE BU ŞEKİLDE KONUŞABİLİYORSUN ?

228
0
PAYLAŞ

Bugün yine mucizelerle dolu sıradan bir gündü benim için. Dalgın dalgın yürüyordum her zamanki yerde. Az ötede boş bir  bank ilişti  gözüme ve  biraz soluklanmak için gittim oturdum. Mutsuzluk sapır sapır akıyordu eteklerimden. İçi boşaltılmış havuz gibiydi yüreğim , atlasam çakılacaktım dibe. Girdap olmuş kendimi yutmaya hazırlanırken biri oturdu yanıma gölge gibi! dönüp de yüzüne bakmadım bile,  oturacak başka bir yer bulamamış mıydı sanki !

‘Merhaba !’ dedi, kendinden emin bir sesle!

‘Merhaba !’ dedim, kendimin bile zor duyduğu cılız sesimle!

‘Dalgın bir haliniz var !Sorun nedir ?’ diye sordu .

‘Yok birşey !’ dedim , hem ona ne ki benim halimden !

 ‘Halinden ne kadar beceriksiz bir insan olduğun belli’ dedi birden!

Bana mı dedi bunu?diye düşünmeme fırsat vermeden,

‘Beceriksizsin!’ dedi tekrardan ve devam etti ;

‘Hiçbirşey yapamıyorsun!’

‘Kimsenin gözünde azıcık bile değerin yok!’

‘Kendine karşı hiç güvenin ve saygın yok!’

‘Bu kafayla senden hiçbir şey olmaz!’

‘Hayatta ne başardın ki sen? Söylesene!’ diye ardı ardına savuruyordu cümlelerini…Bir boks sahasında gibiydim sanki , attığı  yumruklar, sağdan gelen kroşeler beynimi sarsmıştı birden. Kendime gelip gücümü toplamaya  çalışırken bu seferde okkalı bir sol kroşe yedim. ‘Sen Bir Hiçsin’ diyen sesle kulaklarım çınlamaya başladı…İyice pısmış, şaşkın, küçüldükçe küçülüyordum olduğum yerde.O ise devam ediyordu saymaya, dur durak demeden. Sanki beni çok iyi tanıyormuş gibi eleştirilerinin dozunu iyice arttırmıştı .En zayıf noktalarımı buluyor yüzüme yüzüme vuruyordu. Kanamaya başlamıştım görmüyor muydu ? Yetmezmiş gibi bir de tuz basıyordu yaralarıma .

Kızgınlığım yanaklarıma vurdu, alev alev yanmaya başladım.Ne konuşuyordu bu kendini bilmez kişi benim hakkımda böyle ! Bir hışımla başımı kaldırıp yüzüne baktım : Aman Allah’ım !

Bana ne kadar da benziyordu öyle !

 Yüzünün hatları, duruşu, saçı başı… !

Tıpkı ben !

Birtek bakışları farklıydı;Deli deli, dik dik bakıyordu benim ürkek bakışlarıma inat.

Şaşkınlığımın  yarattığı o küçücük sessizlik uzun sürmedi .Sesinin tonunu daha da arttırarak ;

‘Değersizin tekisin sen !’ diye yüzüme tokat gibi indirdi son sözünü.

‘Yeter !’ diye bağırdım.

‘Yeter artık!’

‘Sus!bir kelime dahi duymak istemiyorum senden’.

‘Sen kimsin ki benimle bu şekilde konuşabiliyorsun !?’  diye haykırmaya başladım yüzüne .

Öfkeden deliye dönmüştüm. Ben kızdıkça o gülümsüyordu (!)

‘Ben başarısız değilim , ben çok değerliyim , benim kendime güvenim tam, herşeyi yapabilecek güçteyim, asıl yetersiz olan sensin !’ diye bu defa da ben sıralıyordum cümlelerimi ardı ardına. Karşı atağa geçmiştim, şimdi görürdü gününü o kendini bilmez (!)

Fakat ortada bir gariplik vardı. Ben konuştukça yüzü aydınlanıyordu. O sert tavrı yumuşuyor, gözlerinde bana doğru akan  bir ışık hüzmesi oluşuyordu sanki. Merhametsiz bakışları şefkatli bir çift yürek olmuştu gözlerime değen. Canı acımıyordu !

Dalga mı geçiyordu benimle ?

‘Kimsin sen?’ diye sordum tekrar, kuşkulu bakan gözlerle!

‘Ben , “Benim” dedi…

Ve  kalktı gitti …

Ardından bakarken hala anlayamıyordum az önce yaşadıklarımı !

Benim, Benim’ le ne derdi olabilirdi ki?

Özlem Bayram

 

 

 

 

 

 

 

BİR CEVAP BIRAK