ÖTEKİ BEN

ÖTEKİ BEN

262
0
PAYLAŞ

Umut Kısa “Ahuna”da şunu vurguluyor. Cebimizde biriktiriyoruz iyiyi kötüyü, ötekini berikini, çelişkilerle doluyor cebimiz. Sonra şanslıysak kendimize doğru bir yolculuk yapıyoruz ve görüyoruz ki cebimizde değil bedenimizin ta içinde bütün ötekiler.

Evimizin huzurlu duvarlarını terk edip sokağa, özellikle de trafiğe katıldığımızda karşılaştığımız o kişiler var ya. Biziz onlar.

Ben kızdığında senim gerçekte. Yani aslında ben bugün trafikte nefretle kızdığım adamım, kadınım.

Aynı saatlerde araçlara bindiğin, ara sıra merak ettiğin ama tanışmadığın o komşunum, öğle tatilinde yan masanda yemek yiyen adamım, kahveyi yudumlarken düşüncelere dalmış o kadın, aynı otobüse bindiğin işe yetişmeye çalışan o adam belki senin meslektaşın.

Belki aynı hastalıktan muzdaribiz, belki çocuklarımızın doktoru aynı kişi, hastane randevumuza gitmek için araçtayız.

Aynı tatil yöresi favorimiz ya da emekli olunca yerleşeceğimiz hayali köy aynı yerde. Kardeşlerimiz adaş belki; belki annelerimiz öyle. Aynı türkü iyi geliyor bize, aynı şarkı ilk sevgilimizi hatırlatıyor, radyomuzda aynı anda o çalıyor belki.

Sevdiğimiz renk aynı belki, hatta tenimizin ya da kullandığımız arabanın rengi.

Aynı anda içimiz acıyor izlerken haberleri ama oylarımızı farklı kullandık belki. Kahvaltımızdaki yöresel peynir çay, akşam yemeğindeki en sevdiğimiz buğday, eşimizin annemizin yaptığı hani.

Aynı sebepten tartıştık eşlerimizle, aynı ormana gidiyoruz pikniğe, uçurtma uçuruyoruz aynı gökyüzünde. Yağmurda sen de şemsiyesiz yürümeyi seviyorsun belki…

Evine misafir olsam baş köşeyi verir, benimle paylaşmak için ekmeğini bölersin bilirim lakin sırada önüme geçmek için bu kez kişiliğini bölersin trafikte.

Ağzını doldurup küfrediyorsun bana ama aslında sen benim bedenimin ta içindesin; ve ben de senin…

Görkem Atakay