KORKUYORUM.. EVET.. HEM DE ÇOK!

KORKUYORUM.. EVET.. HEM DE ÇOK!

230
0
PAYLAŞ

Bayılacak gibi olursun.. aklını yitirecek gibi.. kontrol elinden gidiyormuş gibi.. düşüyormuş gibi.. her şey bir bir elinin altından kayıyormuş gibi.. Çaresizce, hiçbir şey yapamadan, gidenlerin arkasından bakacakmışsın gibi gelir. Dizlerinin bağı çözülür.. ödün kopar, kaybedeceksin diye kumandayı. Öyle korkarsın ki kaybetmekten, aklın sana oyun oynamaya başlar. Kontrol elinden gidiyormuş gibi hissedersin.

Öyle garip duygudur ki o.. kaybetme korkusu seni “mükemmelliyetçiliğe” zorlar.

Hastalanmazsın ama hastasın sanırsın.

Kalbin çarpar deli gibi.. aslına bakılırsa tek somut delil de budur zaten..

Diğerleri “senin yarattıkların”dır.

“Kaybetme ihtimalinden” bile korkarsın.

Kaybolmaktan.. serbest düşüşten.. hayal kırıklığına uğramaktan.. yanlış yapmaktan..

Oyunu kaybetmekten.. sağlığını kaybetmekten.. kalp atışını kaybetmekten.. nefesini kaybetmekten.. inancını kaybetmekten..

 

Ama yine de hayal kurarsın.

Baskın taraf o olmasa da, içinde bi’ yerlerde bi’ şeyler yaşıyordur çünkü hâlâ.

 

Etrafımdaki onca “güçlü olduğunu söyleyen” insanın arasından sıyrılıp “korkuyorum” demek istiyorum ben oysa.

Çünkü insanım.. yüksek ihtimal yarımım, eksiğim, aksağım.

Ve.. korkuyorum.. evet.. korkularım var benim.

En çok da.. kaybetme korkusu.

Sevdiklerimi kaybetmenin.. elimdekileri kaybetmenin.. bilincimi kaybetmenin.. yolumu kaybetmenin.. itibarımı kaybetmenin.. sevebilme, coşkuyla haykırabilme, cesur adımlar atabilme, herkesin aksi yönüne koşup yeni bir şeyler keşfetme duygumu, evimi-yurdumu-özgürlüğümü, ruhumu kaybetme korkusu..

 

Korkuyorum.. hem de çok.

O kadar da güçlü değilim.. hiçbir zaman da olmadım.. sadece öyle sandım.

Kimbilir.. belki de öyle bilsinler istedim.. öyle görsünler.. çekinsinler istedim..

Yalan değildi belki de.. içtenlikle, kendimi öyle sandım.

Kim bilir.. belki de kimsenin “korkuları olan insanı” sevmeyeceğine inandım.

Hatta.. her şeyin üstesinden gelmemin altında da belki de bu korku vardı.

Yanılma korkusu.. yenilme korkusu.. denge korkusu.. kalkamama korkusu..

O yüzden düşmedim hiç.. düştüysem de hissetmedim.. ya da belli etmedim.

 

Korkuyorum.. evet.. çok korkuyorum.

Saklamıyorum artık.. direnmiyorum.

Bu insanî duygudan kaçmıyorum artık.

Kendime aitim; her şeyimle ben’im.. azat ettim bedenimi.

Üflesen yıkılırım belki.. hattâ.. şu hayatta epey hatam da vardır elbet..

Ama böyle de seversin beni değil mi.. üzmezsin.. yok.. yapmazsın değil mi?

Jessie Ware’den Say You Love Me’ye dinlerken..

 

 

 

 

 

 

 

BİR CEVAP BIRAK