KENDİMDEN ÖZÜR DİLİYORUM…

KENDİMDEN ÖZÜR DİLİYORUM…

244
0
PAYLAŞ

Yaşadığım süre boyunca hep merhametimin arkasından yürüdüm, beklentilerimi arkada bıraktım. Kimseden bir şey beklemedim, doğrusu bu sanıyordum çünkü. Yaşadıklarımı yaşayamadıklarımı içimde sakladım, sustum, bastırdım, olsun dedim; insanlık bende kalsın. Ben en iyisini yaşatayım ki, istemeye yüzüm olsun dedim. Verdim, hep verdim karşılığını alıp alamadığıma bakmadan, aslında güçlü olmak değildi istediğim; ama olmak zorundaydım ve bırakıldım.

Kendimi hep erteledim. Kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde hayatıma girenleri bana verilmiş bir görev olarak gördüm. Herkesi mutlu etmek zorundayım, sandım. Benim de mutlu olmam gerektiğini unutmuşum meğer… Görevim neyse en iyisini yapmalıydım ki; vicdanım rahat etmeliydi. Birilerinin de bana karşı görevleri olduğunu hiçe saymışım oysa. Ne yazık ki; bana verilen rolleri en iyi şekilde oynarken… onların rollerini iyi oynayıp oynamadığına hiç bakmadım… karşımdakilerin eksikliklerini tamamlamaya çalışırken onların hatalarını görmeye vaktim kalmamış sanki. Beni üzmelerine bakmadan, karşılığında ne aldığıma ne hissettiğime aldırış etmeden hep verdim. Kendimi nasılda unutmuşum… Unutturmuşlar aslında. Paramparça olmuş kalbime, cayır cayır yanan yüreğime, doğruları söylemeye çalışan beynime, mutsuz yüzüme… HEP SUS DEDİM… SEN SUS… Kendime haksızlık ettim, kimseye etmediğim kadar. Herkesi dinledim, kendimi dinlemediğim kadar. Kimse benim yüzümden mutsuz olmasın diye, mutluluk oyunlarımı oynadım. Yetmedi yeni oyunlar buldum. Ama bir gün; bir bakmışım ki tutunacak tek duygu bırakmamışım kendime. Allak bullak olmuşum.

Kendimi aramaya çıktığımda yorgun, yılgın, bitkin bir köşede saklanıp ağlayan bir kız çocuğu olarak buldum. Ve ona elimi uzattım. Diyebildiğim tek şey; GEÇTİ.

BİR DAHA SENİ KİMSE ÜZMEYECEK. ŞİMDİ SENDEN ÖZÜR DİLİYORUM. SENİ BU KADAR HİÇE SAYDIĞIM İÇİN, İNSANLARIN SENİ BU KADAR ÜZMELERİNE MÜSAADE ETTİĞİM İÇİN, SENİ HİÇBİR ZAMAN DİNLEMEDİĞİM İÇİN, ÜZERİNE BU KADAR SORUMLULUK YÜKLEDİĞİM İÇİN, HAKKIN OLAN BÜTÜN DUYGULARI YAŞATMADIĞIM İÇİN…

Şimdi tekrar söylüyorum. İnsanlığından, kalbinden, duygularından, çocukluğundan, hislerinden ÖZÜR DİLİYORUM. Çünkü yoluma devam edemeyeceğimi seninle karşılaşıncaya kadar bilememiştim. Anladım ki kendimden özür dilemeden olmayacaktı. Çünkü, beni üzen olaylar benim elime yapışmış ve benimle seyahate çıkmıştı.

Bugün bu yazıyı neden yazdım biliyor musunuz? Bir gün ofiste bilgisayarımın geri dönüşüm kutusundan bir evrak arayışı içindeydim. Bir klasör dikkatimi çekti. F A T M A– 24.11.2014 yazıyordu. Merak ettim açtım, okumaya başladım. Neden ve ne sebeple yazdığımı bile unuttuğum, bu yazı çıktı karşıma. Sizlerle paylaşmak istedim. Çünkü kendimle konuşabildiğim ender anlardan birini kaleme almışım. Ve yeni yeni hatırlıyorum; o süreçten beri 3 yıldır Kişisel gelişim konularına merak sarmıştım. O yıllara rastlıyor. Bir süreçti geçti. Şu an baktığım pencereden; daha güçlü Fatma’yı görebiliyorum. Yaşadığım deneyimi kabul ettim; ÇÜNKÜ….

Küçük kız eğer; senden, o yıllarda özür dilemeseydim; şu andaki duygu depomda hala taşıyor olacaktım.

Fatma TEKELI

BİR CEVAP BIRAK