“EDEPLİ” AYRILIKLAR LAZIM BİZE.

“EDEPLİ” AYRILIKLAR LAZIM BİZE.

1413
0
PAYLAŞ

Anladım ki, KADIN gittiğinde DÖNMÜYOR.
Anladım ki, ERKEK gittiğinde DÖN-E-MİYOR.

KADIN öyle bi’ gidiyor ki.. DİMDİK.. arkasına bakmıyor.

ERKEK öyle YAKIP YIKIP gidiyor ki, geride bıraktığı kadının GÖZBEBEKLERİNE AYNI CESARETLE Bİ’ DAHA BAKAMIYOR.

?

Hoş.. ERKEK de çıkmayacak mı karşıma, bu yazının ardından “Benim hikayemde O KİŞİ, BİR KADIN. Gel bi’ de beni dinle” diye..

?

Galiba Bİ’ MİNİK MOLA lazım her ilişkiye.

Öyle ki; “sağlam ve sağlıklı bir ilişki yaşamak, birbirimizi daha iyi tanımak için ne lazım” diye soranlara “KISA DA OLSA Bİ’ AYRILIK” diyeceğim neredeyse.

?

SEVDİĞİN/EMEK VERDİĞİN insanın, senin değerini ONUN HAYATINDAKİ VARLIĞIN İLE biçmesi ne acı..

Gidiyorsan, CEHENNEMİN DİBİNE KADAR YOLUN VAR mesela..
YAZIKLAR falan oluyor sonra.

Kim kime tahammül etmiş..
Kim kimin yükünü çekmiş..
Kim kimin borcunu ödemiş..
Kimin vefasının, çabasının karşılığı ahirette bile ödenmezmiş..
Kim aldatmış, kim beklemiş..
Kim üzülmüş, kim sabretmiş.

Sanırsın bi’ dükkan kapanıyor da, sahibi GÜN SONU RAPORU alıyor.

Sanırsın okul kapanıyor da, öğretmenin sana KANAAT NOTU kullanıyor.

Özetle; ağzına/aklına geleni söylüyor BİRİ sana; onca çiçekli böcekli-aşklı meşkli-cicili bicili cümlenin ardından çekinmeden/hiç düşmeden vicdan azabına.

?

Bir insanın BÜTÜNÜNE kıymet duymayı/vermeyi unutmuşuz biz.

Canımız yandığında CAN YAKMAYI öğrenmişiz, artık her ne ara olduysa.

İSTENMEDİĞİMİZİ anladığımızda YOK OLMAYI değil, YOK ETMEYİ “amaç” edinmişiz.

Başkasının MUTSUZLUĞU, bizim MUTLULUĞUMUZ olmuş.

DÜŞÜRDÜKÇE ONU; NASIL OLUR DA TEKRAR AYAĞA KALKAMAZ diye diye, gülümseyerek bunun üzerine epey de düşünmüşüz.

Ölmüşüz biz ya..

Zamanında VARLIĞIYLA NEFESİMİZİ KESEN insanın, yok olacaksa eğer hayatımızdan, NEFESİNİ ŞAHDAMARINDAN KESMEYİ sevmişiz.

Şöyle en babasından bi’ EYVALLAH çekmeyi becerememişiz.

YOLUN AÇIK OLSUN, BUNCA ZAMANIN HATIRI VAR dememişiz.

ORTADA ÇOCUĞUMUZ VAR dememişiz.

ORTAK GEÇMİŞİMİZ, AYNI YATAKTA GÜVENLE BİRBİRİMİZE SIRTIMIZA DÖNMÜŞLÜĞÜMÜZ VAR dememişiz.

Öyle veya böyle, BİRLİKTE GEÇEN YILLARIMIZ, YAN YANA YÜRÜNMÜŞ YOLLARIMIZ VAR dememişiz.

Çıkmamız ağzımızdan hiç biri.
Onun yerine hem ZEHİR AKITMIŞIZ hem DAHA ÇOK ZEHİRLENMİŞİZ.

?

Aslında ne biliyor musun:
Bence şu hayatta GRAM SEVMEMİŞİZ biz.

Çünkü SEVSEYDİK eğer, GERÇEKTEN sevseydik yani; KIRAMAZDIK-İNCİTEMEZDİK bu kadar, ZAMANINDA ‘KIRILMASIN İNCİNMESİN” DİYE arkasında durduğumuz o insanı biz.

Çünkü SEVSEYDİK eğer, GERÇEKTEN sevseydik yani; HEP İYİ OLMASINI isterdik, ZAMANINDA “İYİ OLSUN” diye gözümüzden sakındığımız o insanın.

Yok……. sevmedik biz.
Bi’ türlü sevemedik.
En çok da KENDİMİZİ, EMEĞİMİZİ, SEÇİMLERİMİZİ galiba……

Evet ya…… bi’ sevemedik gitti.