İKİSİ DE MÜMKÜN

İKİSİ DE MÜMKÜN

136
0
PAYLAŞ

İKİSİ DE MÜMKÜN

Ey deccalın yarattıkları yettiniz,

İnsanın içine korku tohumu ektiniz.

Gülen yüzleri, seven gözleri soldurdunuz.

Artık gerçekten yetiniz.

İnsanın mert olanı olsaydınız,

Kuytu köşelerde kalleşçe öldürmez,

Dimdik durur gururla ölürdünüz.

Habersiz masum canlara kıymazdınız.

Haber yollamışsınız, metrobüslere,

Metrolara, meydanlara bombalar koyduk.

Ey namerdin soyu

Varsa cesaretiniz teke tek çıkın karşıma,

Silahsız orda olacağım.

Davanız da haklıysanız Hak’ tan yanaysanız,

Gelin bulun öldürün beni.

Bizim memlekette yürekli olana mert denir.

Başınız dik gezmek ister iseniz,

Kuytulardan çıkınız.

Dileğiniz silahsızları öldürmekse,

Buyurun benden başlayınız.

Kızım şimdi bana inciler döktü

Ve dedi ki:

Her şey insan için, insanlık için.

Melek, şeytan, insan için.

Ey deccalın soyu

Sizde kaybettiniz.

Ölen canlarda sizinde kaybınız var.

O korkudan beslendiğiniz enerjileri kaybettiniz.

Korkutabileceğiniz insanları katlederek,

Aslında sizde eksildiniz.

Biz de eksildik.

Gel daha fazla eksilmeden,

Çık karşıma mert isen,

Davan da haklı isen Hak’tan isen.

Başın dik dolaşacak isen,

Çık karşıma.

Korkmuyorum senden.

Gel teke tek dövüşte öldür beni.

Gerçi sen öldüremezsinde beni,

Buna gücünde yetmez.

Bir ölür bin dirilir,

Kendi küllerimizden doğarız biz.

Kur’an hakkı için çık karşıma.

Muhammed İsa aşkına.

Uğrun da savaştığın dava aşkına,

Çık karşıma.

Ben kadınım, anayım.

Sanma ki kolay lokmayım.

Mert isen davan da haklı isen,

Çık karşıma.

Söylediklerim kızgınlığımdan.

Yüreğimin yanmasından.

İçimin acısındandır.

İstersen kavga etmeden,

Oturup konuşmakta var işin içinde.

Acıları paylaşıp,

Kardeşçe yaşamakta mümkün.

Belli ki senin de yaraların var.

Gel beraber acıyı paylaşıp,

Birlikte sarıp yaralarımızı,

Sevgiyi çoğaltalım.

Bak bahar da geldi,

Bahçeye çiçek,

Yüreklere umudu ekelim.

El ele, kardeşçe.

Ver elini…

Fadime Çomak