İçinizdeki Boşluk Hissi, Çocukluğunuza Dayanıyor Olabilir mi?

İçinizdeki Boşluk Hissi, Çocukluğunuza Dayanıyor Olabilir mi?

2084
0
PAYLAŞ

Bir gün çocuğunuza, yaptığı bir şeyden dolayı kızarken, kendinizi babanızın size kızarken kullandığı kelimelerin aynısını sarf ederken bulabilirsiniz. Üstelik babanız size o sözleri söyleyeli, belki 35 yıldan fazla olmuştur. Peki, ailemizin yaptıklarını tekrar etmek bizim için neden bu kadar kolay?

Bir soru daha, neden ebeveynlerimizin bazı davranışlarını tekrar ederken, bazılarını etmiyoruz? Ailemiz, bizim için ebeveynlik modeliydi. Ebeveynlerimizi taklit etmek bizim için zahmetsiz olsa da, onların davranışlarını göz ardı etme eğilimimiz de var. Bu, ebeveynliğin küçük tuzaklarından biridir: neleri yaptığımızı ve neleri yapmadığımızı fark etmek çok da kolay değil. Jonie Webb’in yazdığı Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk Hissi’ni bu kadar önemli bir kitap haline getiren de tam olarak bu.

Jonice Webb, kitabına duygusal ihmali tanımlayarak başlıyor. Sağlıklı bir ebeveyn:

  1. Çocuğuyla arasında duygusal bir bağ hissedebiliyor,
  2. Çocuğuna dikkat ediyor ve onu tek ve benzersiz bir birey olarak görebiliyor,
  3. Çocuğunun ihtiyaçlarına yetkin bir şekilde karşılık vermek için bu duygusal bağlantıyı kullanıyor.

Duygusal açıdan ihmal eden ebeveyn, herhangi bir nedenden dolayı, çocuğun yaşam zorluklarına karşı etkili tepkiler geliştirmesine yardımcı olmakta zorlanıyor. Webb, 20 yıl boyunca psikolog olarak yardım ettiği danışanlarından gördüğü davranış kalıplarını çözümleyerek, ihmal edilen çocuğun başkalarıyla bağlantı kurmakta ve yaşamda anlam bulmakta zorlanan bir yetişkine dönüşebildiğini fark ediyor. Daha da kötüsü, bu yetişkinler de bu davranış kalıplarını kendi çocuklarına iletebiliyor.

Jonice Webb, kitabında çocuğun duygusal olarak ihmal edilmiş hissetmesine neden olabilecek 12 ebeveynlik stilini ortaya koyuyor. Gizli kategorilerin de etkili olabileceğini kabul eden Webb, yetişkinlerin şu an içinde bulunduğu mücadeleye neden olan kalıpları tanımlayabilmeleri için iyi bir başlangıç noktası yaratıyor. Webb’in bu bölümde ortaya koyduğu ebeveynlik stillerinden bazıları; aşırı otoriterlik, serbestlik ya da anti sosyal eğilimler olarak öne çıkıyor. Duygusal olarak ihmal edilmiş herkes, kitapta kendilerini daha iyi anlamalarına yardımcı olacak birçok vaka incelemesi ve örnekle karşılaşıyor.

Jonice Webb kitabın neredeyse yarısında, konunun en önemli noktasından söz ediyor: okuyucunun yaşamış olabileceği duygusal ihmalin tanımlanması ve bu durumu gelecek kuşaklara aktarmamak için ne yapılması gerektiği. Kitap boyunca, okuyucunun duygusal gelişimini yeniden canlandırmasına yardımcı olacak birçok alıştırma sunuluyor. Kitapta ayrıca, yetişkinlerin çocukken ihmal edildiklerinde mücadele ettikleri öz bakım ve öz disiplin konularında da doğrudan tartışmalar bulunuyor.

Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk Hissi, iki önemli konuda çocukluğunda ihmal edilmiş yetişkinlere dokunuyor: Birincisi eksik olanı fark etmek, ikincisi ise sorunları onarmak. Jonice Webb’in kitabı, bizlere kendi çocuklarımıza bu ihmali aktararak zarar vermemek için yardımcı oluyor.

Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk Hissi, çocuğuna her çocuğun ihtiyaç duyduğu duygusal eğitimi vermek isteyen tüm ebeveynler için faydalı bir kaynak olarak öne çıkıyor.

Jonice Webb tarafından yazılan Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk Hissi, kendi çocukluğunda ihmal edilmiş ebeveynler için hayati bir kitap.

Shawn T. Smith, Psikiyatirst Dr.

Çeviren: Pınar Göker

Kaynak: Psychology Today

BİR CEVAP BIRAK