O Soruyu Kimse Soramadı Korkusundan

O Soruyu Kimse Soramadı Korkusundan

129
0
PAYLAŞ

Geçenlerde bir arkadaşım sayesinde hafızamın derinliklerine gömülmüş olan bir Özdemir Asaf şiirini hatırlama fırsatım oldu. Uzun zamandır beynimin bir köşesini kurcalayan bir soru üzerine bu şiiri okuyunca tamam bunun hakkında bir şeyler karalama zamanı gelmiştir dedim içimden.

Bir şeyi istemek ve hatta bunu dile getirmek ayıp olarak öğretilmiş bizlere. Daha küçücükken annemizle çaya gittiğimiz komşu teyzenin kurabiyesinden istemek geçti içimizden. Ama; annelerimizin kaş göz işaretiyle vazgeçtik bir tane daha istemekten.

Sonra biraz büyüdük. Ilk aşklar çaldığı zaman kalbimizi, biz flört etmek istediğimizi söyleyemedik. Platonik takıldık bu yüzden.

Hayat böyle devam edip giderken istememeyide öğrendik en iyisinden ve farkında olmadan yeni bir şey türettik istemeden.

Evet. Istemeye istemeye istememeyi öğrendik. Cümlelerimiz hep negatif, dialoglarımız hep çıkmaz olmaya başladı. Bir düşünsenize hep istemediklerimizi anlatıyoruz birbirimize:

– yürümek istemiyorum,

– gitmek istemiyorum,

– gelmek istemiyorum………..

Bütün bunları söylerken karşımızdakilere de hep kızdık. Bizi bir türlü anlayamadıkları için. Halbuki şöyle demiş olsaydık:

– ben arabayla gitmek istiyorum, yürüyemiyecek kadar yorgunum

– burada yanında kalmak istiyorum

– burası çok eğlenceli senin de gelmeni istiyorum

Içimizden geçeni rahat rahat dile getirebilsek daha güzel olmaz mı?

Ama en kötüsü ne biliyor musunuz? Kendimiz bile ne istediğimizi bilmiyoruz.

Çünkü hiç ama hiç sormamışız ,

“Ben Ne Istiyorum?”diye.

Lütfen bu soruyu sık sık sorun kendinize ve sonrasında sevdiklerinize.

Işte bana bu yazıyı yazdıran şiir:

 

KELEBEK

Son istediğin nedir?

Sorusu,

Çok çok kolaydır.

Ilk istediğin nedir?

Sorusundan.

Çünkü,

O soruyu

Kimse kimseye soramadı

Korkusundan.

                          Özdemir Asaf