HAYATA TUTUNABİLMEK…

HAYATA TUTUNABİLMEK…

238
2
PAYLAŞ

Bundan bir kaç ay önce, beklenmedik ve çok ani bir şekilde, 17 yaşındaki oğlumun babasını kaybettik. İlk anda yaşadığımız şok tarifsiz; sonrası ise büyük bir acı, hüzün, boşluk hissi… Oğlum ve babası arasındaki ilişki, hayatta gördüğüm en muhteşem baba-oğul ilişkilerinden biriydi; belki de en iyisiydi. Birbirleri ile geçirdikleri kaliteli zaman, paylaşımları, yaşadıkları, meğer ne kadar yer etmiş oğlumda. Bu yaşanmışlıklar ve olaya bakış açısı, yaşadıklarımızı nasıl anlamlandırdığı ayakta tutabildi oğlumu ve sonrasında hayatına devam edebilmesinde de büyük destek oldu.

Sabah kalktığımda en önemli gündemimiz, benim akşama ne yemek pişireceğim, oğlumun ise ertesi günkü kimya sınavıydı. Ancak bir anda, bütün gündemimiz değişti. Ne yemek kaldı, ne sınav kaldı, ne de başka bir şey… Bir şok hissi ile beraberinde gelen boşluk duygusu… Sonrasında gördüm ki, öncelikler bir anda nasıl değişebiliyormuş… Yaptığın bütün planlar programlar bir anda bütün anlamını yitirebiliyormuş. İnsan hayatından öte bir şey var mı şu dünyada? Bütün yaşadığımız endişelere, soru işaretlerine, mutsuzluklara, huzursuzluklara değer mi acaba? Ya da ne kadarına değer?

Hayatın koşturması içinde unutuyoruz bir çok değeri ancak birden öyle bir tokat atıyor ki hayat bize, olduğumuz yerde sarsılıyor, bazen sarsılmakla kalmayıp yere yığılıyoruz. Ancak hayat devam ediyor deyip, yerden doğruluyor, kalkıyor ve yolumuza devam ediyoruz… Anılarımıza sarılıyor, yaşadıklarımızdan güç alıyoruz… Sevdiklerimizden destek buluyor, birbirimize tutunarak, bazen daha yavaş bazen daha hızlı ilerliyoruz… Umutla…

Bu sene üniversite sınavlarına hazırlanan oğlum, belki de hayatının en önemli sınavlarından birini verdi ve vermeye devam ediyor. Bu yüzden, çocuklarımıza ayırdığımız zaman, birlikte gerçekleştirdiğimiz paylaşımlar, onları gerçekten duyabilmek, anlayabilmek asıl önemli olan… Önceliklerimizin ne olduğunu gerçek anlamıyla belirleyebilmek…Sorumluluklarını akılda tutarak, delikanlı olduklarını da hatırlayarak, biraz o deli kanın etkisine izin vermek… Her şart altında onları çok seveceğimizi, yanlarında olacağımızı bilmelerini sağlamak, o güveni aşılayabilmek… Kendilerine inanmalarını, güvenmelerini sağlamak, hayatla mücadele becerisi kazandırabilmek…

Bir ebeveyn olarak işte bunları öğretmemiz gerek çocuklara. Dersler, notlar, sınavlar tabii ki önemli ancak unutmamak gerek ki hayat sınavı başka beceriler istiyor; işte bunları çocuklarımıza aşılayabilmek aslolan. Her şeye rağmen ayakta kalmaları ve yollarında ilerleyebilmeleri için gereken gücü kendi içlerinde bulabilmelerini ve bununla harekete geçmelerini sağlayabilmek… İnanıyorum ki bu, çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük ödüllerden biri olacaktır…

Hayat sınavlarınızın kolaylıkla geçmesi dileklerimle…

Ayça Aytaç
Profesyonel Öğrenci ve Motivasyon Koçu
İzotomi Analisti
NLP Master Practitioner

2 YORUMLAR

  1. Gunaydınn,birazdan veli toplantısına gideceğim,bu yazı cıktı karşıma (ben de böyle düşünüyorum)nasıl hoşuma gitti,bir an notlar ,zayıflar anlamını yitirdi,okuyayım dedim bu yazıyı onlara….Teşekkurlerr

    • Çok teşekkürler Nuray Hanım. Bazen durup öncelikleri yeniden değerlendirmek gerekiyor; bu bağlamda katkı sağlayabildiysem ne mutlu bana…

BİR CEVAP BIRAK