Hani çocuğumuza en iyisini verecektik?

Hani çocuğumuza en iyisini verecektik?

261
0
PAYLAŞ

Çok isteyerek severek bir yuva kurmak için önce evleniyoruz. Sonra yine çok isteyerek severek sevgimizin meyvesi çocuk yapıyoruz. Giderek evimizin neşesi, sevgimizin meyvesi hayatımıza mutluluk katıyor.

Mutluluğumuz bu güzel yuva ile coşacak, artacak diye bekliyoruz. Bir şeyler farklılaşmaya başlıyor. Yuvamız ailemiz derken hayalini kurduğumuz o yuva beklentilerimizle uyuşmamaya başlıyor. Bebeğimiz yavaş yavaş büyüyor. Fakat onun için hep en iyisi olsun istiyoruz. Sağlıklı olsun, iyi beslensin, güzel uyusun, mutlu olsun, iyi okusun, hayata sağlam bassın, büyüdüğünde kendi ayakları üzerinde durabilsin.

Her şeyi onun için istiyoruz. Çocuğumuz için bunları isterken evimizde düzen değişmeye başlıyor. Eşimizle o çok isteyerek beraber el ele kurduğumuz yuvamızda bir de bakıyoruz birbirimize karşı anlayış, özveri, şefkat giderek azalmış. Oysa ki ne hayaller kurmuştuk, ne çok sevmiştik birbirimizi. Hayatımız ne kadar zor ve anlaşılmaz olmuştu? Nerede hata yapmıştık? Nasıl da aynı evin çatısı altında farklı insanlar olmuştuk, birbirine yabancı? Verdiğimiz sözlere ne olmuştu? Sevgimizin önüne anlaşmazlıklar, kavgalar geçmişti.

Çocuğumuz büyürken onun güzelliklerini kaçırdığımız zamanlara ne demeli? Bu kadar severken duymuyorduk artık birbirimizi. Çocuğumuzu, ailemizi , eşimizi halen seviyorduk, ama duymuyorduk işte…Çocuğumuzun ihtiyaçları birinci sıradaydı. Başka her şeye kapamıştık kendimizi. O mutlu olsun yeter! diyorduk. Birbirimizi hatta kendimizi unutmuştuk. Bizim neye ihtiyacımız vardı?

Evlenirken yeni düzene geçiyoruz. Onun için çok önceden hazırlıklar yapıyoruz. Çocuğumuzu hayatımıza katarken de en az 9 ay boyunca hazırlık yapıyoruz. Kendimizi her türlü duruma alıştırıyoruz. Fiziksel olarak her şey tamam. Özellikle anne kendini ruhsal anlamda da hazırlıyor. Fakat yine de bebeğimizi kucağımıza aldığımızda önceden yaptığımız hazırlıklar yetmiyor. Bilmediğimiz bir çok şey ile karşılaşıyoruz. O çok narin, o çok hassas, bakıma muhtaç bebeğimiz. Tam bir odak noktası oluvermiş. Derken birinci öncelik bebeğimiz olurken kendimizi , eşimizi unutuvermişiz.

Biz olmazsak , bizim ihtiyaçlarımız karşılanmazsa, biz kendimizi önemsemezsek bebeğimize en iyisini nasıl verebiliriz ki? Biz anne baba olarak eşlerin birbirine olan sevgisi, şefkati, olmaz ise çocuğumuza nasıl sevgiyi aşılayacağız? Ailemizde sevgi, güven, anlayış olmazsa, saygı olmazsa, o birinci önceliği olan çocuğumuzu en iyi şekilde yetiştirdiğimizde, büyüdüğünde bu temelleri bulamadığında, bu değerlerle büyümediğinde sevgi, şefkat, anlayış yerine kavga, saygısızlık, mutsuzluk içinde olduğunda. Nerede kaldı o en iyisini vermek çocuğumuza?

Zeynep Alnıaçık
Öğrenci Koçu

BİR CEVAP BIRAK