Güçlü Annenin Güçlü Kızıyım Ben!

Güçlü Annenin Güçlü Kızıyım Ben!

1975
1
PAYLAŞ

Üç buçuk yaşındayım annem çalışıyor, okula bırakıyor beni. Herkesin yaşı beş, hepsi ağlıyor annesinden ayrılırken, annem “Ağlama sakın.” diyor güçlü ol, “Gitmek zorundayım.” Üç buçuk yaşını hatırlar mı insan, hatırlıyorum.

Yutkunuyorum, ağlamamak için… ağlamıyorum ayrılırken annemden, bana gösterilen yere oturuyorum, güçlü duruyorum kendi çapımda işte.

Küçücük ellerim stresten terlemiş, herkes “Çok mu büyük burada ne!” diyorum! Üç gün geçiyor kafa tutuyorum bütün çocuklara, güçlüyüm ben anne…

Yıllar geçiyor hep böyle tek başıma gidiyorum artık her yere. Daha ilkokul birinci sınıfta evin anahtarı cebimde… Okula aşı yapmaya geliyorlar, ilk ben oluyorum aşıyı, çocuklar ağlıyorlar. “Nasıl olsa acıyacak bir an önce bitsin.” diyorum, “Güçlüyüm anne…”

Büyük şehirde yaşıyoruz, aileler korkuyor her şeyden ben korkmuyorum anne… Üniversiteye şehir dışına gidiyorum. Annem hava alanında bana sarılıyor ve iyi şanslar diliyor. Ne yapıcam ki diyorum içimden bilmediğim o şehir de, annemin dilediği şansı koyuyorum cebime çıkıyorum yola.

Tek başıma bir ev tutuyorum on yedi yaşındayım. Herkesin annesi yanında, bin bir tembih onları tehlikelerden korumak için, komik geliyor.

Ben güçlüyüm ya anne!

Üniversiteyi bırakıyorum üçüncü sınıfta, hiç sana söylemiyorum. Güçlüyüm ben kazanırım yeniden, istediğim bölümde okurum. İki ay kalmış sınava. Dönüyorum eve. Hiç bir şey istemiyorum kimseden.

Dilediğin şansta işe yaramadı ya anne…

Giriyorum sınava istediğim yeri kazanıyorum. Artık aynı şehirdeyiz ama ben hallederim deyip çıkıyorum evden…

Hallediyorum da, sorun yok, desteğe ihtiyacım yok ben güçlüyüm anne…

Kep törenime geliyorsun anne. hayret, lisedeyken de onur belgesi alırdım ama gelmezdin. Hocalarımdan biri onur verici bir konuşma yapıyor benim için. Bütün aileler anneme bakıyor, bende tabi ki. Annem duygularını hiç belli etmiyor, güçlüyüz dimi anne…

Evleniyorum. Farklı bir şehire gidicem. Ayrılırken ağlamak istiyorum ama sen sarılıp, mutlu ol, diyorsun. Beni seven adama bir kere ‘sensin’ demeye bile güç bulamıyorum. Güçlüyüm dimi anne…

İşler değişiyor. Şiddetin dibini görüyorum o evde. Bir kere ben çok mutsuzum, diyemiyorum kimseye. Bir gün çıkıyorum evden, son kez evime bakıyorum. Aşık olduğum adamın resmine. Ağlayamıyorum ama bakıyorum avuçlarımın içi sırılsıklam.

Üç yaşında ki küçük kız gibi güçlü duruyorum.

Yine tekim hayatta! Evime dönüyorum. Anne beni ne kadar güzel karşılıyorsun. Hiçbir şey yok gibi, sanki tatile gelmişim gibi. Ağlamıyoruz hiç! Ne oldu demiyorsun, ben de hiç bir şey anlatmıyorum.

Anlatırsam ağlarım, belki sen de ağlarsın güçlü duramayız dimi anne!

Zaman geçiyor. Başka bir şehir seçiyorum yaşamak için. Tek yaşıyorum, güçlüyüm. Sabah akşam çalışıyorum. Yapmadığım iş kalmıyor ama ne kadar güçlüyüm, kimseden bir şey istemiyorum. Senden de hiç istemediğim gibi.

Kucağımda sevdiğim insanlar ölüyor anne. Herkes ağlıyor, ben ağlayamıyorum. Ateşim kırk derece oluyor. Vücudum kaldırmıyor artık anne. Hastalanıyorum. Doktor “Sana tedavi uygulayacağız.” diyor gidiyorum. “Tek mi geldin.” diye soruyor. Evet, diyorum. Ama anestezi vereceğimi söylemiştim, çıkışta tek başına gidemezsin, diyor. Giderim diyorum. Tedavi bitiyor, eve geliyorum. İş yerindekilere “Midem ağrıyor diyorum, gelemiycem işe.” Kimse benim için sıkıntıya girmesin anne ben hallederim.

Artık zaman değişiyor, benim duygularım öldükçe, ben duygularımı ifade edemedikçe, sen mi ediyorsun! En son ben evime dönerken bana sarılıp ağlıyorsun, gitme diyorsun. Ağlama anne ben mutluyum diyorum. Güçlü olmadığın için artık ben mi sana kızıyorum ne! Altı yıl evli kalıyorum anne, çocuğum olacak diye aklım çıkıyor. Ya duygularını ifade edemeyen, sürekli güçlü durmaya çalışan bir çocuk yetiştirirsem diye korkuyorum.

Hayatıma giren insanlar, “Üzülmenden korkuyorum.” dediklerinde Üzülmüyorum!”, diyorum. Merak etmeyin diyorum, içimden ben üzülsem de söylemem. Sizi de üzmem, güçlü dururum… Beni okula bıraktığında nasıl benden büyüklere, güçlülere kafa tuttuysam yine kaldığım yerden kafa tutuyorum herkese, her şeye. Güçlü duruyorum anne merak etme… Duygularımı öldürmedim ama göstermemeyi öğrendim. Çok eğlenceli olduğumu söyler arkadaşlarım. Çok güler, çok konuşurum. İnsanlar hep beni sever anne çünkü korkmam, her zorlukların da yanlarında olurum. Hiçbir zaman bırakmam. Güçlü dururum. Bu kadar şey yaşadın der arkadaşlarım, biz sana destek olacağımıza hala sen bize destek oluyorsun. Kızım hiç mi birşey istemez insan? Hiç mi bir gelin, kötüyüm, demez diyorlar, diyemiyorum anne…

Şimdi dönüp baktığımda geriye, keşke diyorum. Ağlasaydım, gitme deseydim o gün sana ve devamında her şeye… Güçlü kızından sana kocaman bir duygu gönderiyorum anne… Büyük adım bu benden sana…” seni seviyorum anne, sana her zaman ihtiyacım var”

Anneler günün kutlu olsun.

1 YORUM

BİR CEVAP BIRAK