EYVAH KIZIM BANA BENZİYOR !

EYVAH KIZIM BANA BENZİYOR !

210
0
PAYLAŞ

Bugün okuldan dönen kızım daha yemeğini falan yemeden;

“ Anne, gel konuşalım…” diye beni mutfaktan alıp salona geçirdi, karşıma oturdu.

Buna çok alıştım artık ve 16 yaşındaki ergen kızımın benimle konuşmak istemesine çok mutlu oluyorum ama içimden ;

“ Ahhh, bu kez ne geliyor acaba ?” telaşını yaşamadım desem yalan olur.

“ Anne, ben kendimden hiç memnun değilim.”

“ Nasıl yani, ne demek istiyorsun?”

“ Ya işte memnun değilim. Mesela kendime dikkat ediyorum, bir konuda karar veriyorum. Şunu mutlaka yapacağım, bunu düzenli hale getireceğim gibi kararlar veriyorum ama hiç sürdüremiyorum. Offff  işte memnun değilim kendimden. Ama arkadaşlarım öyle değil.”

“ Dur, lütfen ara ver bir dakika. Baştan tek tek konuşalım bunları. Mesela ne karar veriyorsun da yapamıyorsun ?”

“ Mesela, daha düzenli spor yapacağım veya beslenmeme daha dikkat edeceğim diyorum, bir iki gün yapıyorum. Sonra boş veriyorum. Böyle olmaz ki, böyle yaşamak istemiyorum ama hem karar veriyorum hem sürdüremiyorum.”

“ Tamam bu söylediklerin önemli konular ama kendine karşı bu kadar acımasız olma. Pek çok insan böyle, bir gün bu konularda daha düzenli olacağından eminim.” gibi şeyler geveliyordum çünkü bir yandan bu konuda ona nasıl yardımcı olabileceğimi düşünüyor, bir yandan da söylediklerinin birebir benimle örtüşen kısmının etkisini kaldırmaya çalışıyordum. Bunu fark edince ona bir şeyler önermeye çalışmaktan vaz geçip kendinden daha başka hangi konularda memnun olmadığını anlamak için sorular sormaya devam ettim.

“ Anne, pek çok insan böyle diye benimde öyle olmam sence normal mi ?”

“ Haklısın kızım söylediğimin anlamsızlığını bende fark ettim. Sen devam et lütfen başka hangi konularda memnun değilsin kendinden ?”

“ Ya mesela, ben tam olarak ne olmak istediğimi bilmiyorum. Hayat amacımı bilmiyorum ve bulmaya çalışıyorum bazen ama sonra sıkılıp bırakıyorum.”

“ Dur bakalım, hayat amacı senin yaşında ki bir kız için büyük bir laf değil mi ? Onu bulabilmek için önünde koca bir hayat var. Bu acelen ne ?”

“ Anne, sen hiçbir şey bilmiyorsun tamam mıııı…Benim öyle arkadaşlarım var ki, tam olarak ne olmak istediklerini biliyor, hayatlarında neyi başarmak istediklerine karar vermiş ve ona göre çalışmaya başlamış.”

Aaaa bu duyduğum nasıl bir cümle…

Muheteşem…

İçimi nasıl bir sevinç kapladı bir anda, yani bu farkındalıkta gençler var ve henüz 16 yaşında bu bilince erişmişler…Bu olağan üstü bir şey.

Ardından hemen birkaç saniye sonra hüzünlendim yine çünkü kızım bana böyle gençler olduğunu anlatıyor ve kendisinin böyle olmadığını düşündüğü için şikayet ediyordu.

“ Sonra, ben disiplinli değilim hiç. Çabuk sıkılıyorum ve çok istesem de devam edemiyorum bazı şeylere. Sonra da devam etmediğim için kötü hissediyorum kendimi…..” vs vs vs…

Böyle cümlelerle devam etti kızımın sözleri. Ben zaten daha sohbetin başında bir yerde kızımın kendinden şikayet olarak anlattığı özelliklerin birebir bende de olan şeyler olduğunu fark edince, ona öneriler falan vermek gibi anlamsız bir çabaya girmektense sonuna kadarda kesmeden dinledim onu.

Çünkü kızımın anlattığı şeyler birebir benimde yaşadığım ve yaptığım şeylerdi.

Sohbetin devamında onu rahatlatacak birkaç cümle ettim sadece. Ne deseydim ki ya da ne önerseydim…

Henüz 16 yaşında bu bilinç seviyesine ulaşmış olmasının muhteşem bir şey olduğunu ve şu an çektiği sıkıntıların onun yaşamını yürüyeceği yolu aydınlatan birer ışığa dönüşeceğini anlattım o kadar.

Sonra kendi odama çekilip;

1-O güne kadar yarım bıraktığım işlerin bir listesini çıkardım,

2- Bu işleri takvimledim ve bu takvime uymak konusunda kendime söz verdim,

3-Bir gün yapıp beş gün bıraktığım sporumu her düzenli hale getirmek için günlük zaman ayarladım,

4-Kendimi dağıttığım çok fazla ilgi alanı içinde en çok yapmak istediğime odaklanıp, sürdürebilir kılmaya karar verdim.

Daha uzun bir liste hazırladım ama bu kadarını paylaşayım izninizle. O kadar da sır vermeyeyim değil mi ama …

Neden böyle yaptım, çünkü uzun yıllardır eğitimciyim ve anneyim. Çok fazla anne-baba ve çocukla karşılaştım, tanıştım, çalıştım. Bu yıllar boyunca edindiğim bilgi ve izlenimlerle biliyorum ki ;

ÇOCUKLAR ANNE-BABASININ İÇSEL ÖZELLİKLERİNİ TAŞIRLAR…

ÇOCUĞUMUZ BİZİM BEKLEDİĞİMİZ GİBİ DEĞİL OLDUĞUMUZ GİBİ OLUR…

Bu sebeple kızıma ne bir şey önerdim ne de komutlar verdim. Çünkü kendimle ilgili yapmam gereken şeyler olduğunu kızım karşıma geçip çok güzel anlattı bana…

SEVGİLERİMLE….