Eriyen kar gibi ol;

Eriyen kar gibi ol;

141
0
PAYLAŞ

Eriyen kar gibi ol;

Kendini kendinle yıka -Hz. Mevlâna

Bu nasıl derinliğine bir bakıştır…

Bir ruh yaşamı ve yaşanmışlığı hangi seviyede algılayarak evrene böyle birçok imza nefes bırakır…

Okuduğum andan beri tekrar tekrar zihnimde harelenen…

Dalga dalga ruhumu alabora eden…

Bu söz.

Belki de şöyle mi demek istiyor?

Görme !

Hiç kimsede çok kusur görme…

Kimseyi kendinden bilme…

Yaratılan her ‘can’ın bu alemde hikâyesi bir derya…

Herkesin biraz, bir yerden kanadı kolu kırık…

Herkesin derdi kendine büyük…

Huyu, suyu, rengi, dokusu farklı ruhun…

Sen en çok kendine ‘görerek’ bak!

Kendini gördükçe başkasına kör olursun belki, ne malum…

Senin huyun sana eşsiz;

Senin güzelliğin aynada gördüğün kadar…

Senin varlığın bir su tanesi;

Yokluğun avuç içi toprak…

‘Kendini kendinle yıka’

Başkasına lâl ol !

Susmazsan duyamazsın;

Durmazsan göremezsin…

‘Kendini kendinle yıka’

Senin hikâyenin kaderi tuttuğun yolla bir…

Dinle alemi !

Dinle… duyacakların senin merhemin…

Sor kendine, cesaretle bir sor !

En sık eleştirdiğin şey en çok kime ait?

En eksik bulduğun en çok kimde tam olsun?

Ağaç suskun

Kabulde…

Kuş desen hacmi kadar…

Tüm veliler var bak; bir nefes…

‘Kendini kendinle yıka’

Senin şifan sende saklı…

Bu yol zahmetli…

Kalp cilâsı…

‘H İ Ç’ olmak mertebesi nasıl bir kanat ki;

Yeri; göğün mavisinde saklı…

Sinem Kut Balaban