Emekli Edilen Forma Numaraları

Emekli Edilen Forma Numaraları

34
0
PAYLAŞ

Geçenlerde oğlumla PlayStation’da FIFA oynarken bazı takımların, efsaneleşmiş oyuncuların forma numaralarını onlar takımdan ayrıldıktan sonra başka oyunculara vermediklerinden bahsetti. Daha önce duymamıştım. İlgimi çekti ve ayrıntılarını araştırdım.

Internet’teki açık kaynakları incelediğimde bazı futbol kulüplerinin, kendilerine sağladığı katkılardan dolayı veya oyuncunun zamansız ölümü sebebiyle onlarla özdeşleşmiş forma numaralarını – tabir yerindeyse – emekliye sevk ettikleri bilgisine ulaştım. Kulüplerin sergilediği bu uygulama oyuncunun sahalardaki yeteneği, kişiliği, centilmenliği, takıma ve futbol sporuna kattığı değer ve benzeri olumlu hususlar gözetilerek hayat buluyordu.

Emekliye edilen forma numaraları listesi aslında uzun. Avrupa futbol liglerinden en tanıdık isimleri, emekliye sevk edilen forma numaralarını ve kulüp isimlerini aşağıda vermekle yetineyim.

Bobby Moore (6) – West Ham

Marc-Vivien Foe (23) – Manchester City

Pele (10) – New York Cosmos

Bradley Wright-Phillips (99) – New York Red Bulls

Johan Cruyff (14) – Ajax

Junior Malanda (19) – Wolfsburg

Roberto Baggio (10) – Brescia

Paolo Maldini (3) – AC Milan

Diego Maradona (10) – Napoli

Bu oyuncuların çoğunun ortak özelliği, futbol sahalarında sergiledikleri olağanın dışındaki becerileri, takım oyununa yatkınlıkları, seyredenleri büyüleyen oyunları… Her biri nevi şahsına münhasır oyuncular.

Tüm bu saydıklarım ve sayamadıklarım birer vaka. Asıl mühimi, onlara olan vefa borçlarını bu şekilde sergileyerek bu oyuncuları onurlandıran futbol kulüpleri. Oyuncunun tabi olduğu milliyetten bağımsız olarak hayata geçirilen bu uygulamanın herhangi bir ayrımcılıktan veya önyargıdan bağımsız oluşu ve tamamen liyakate tabi olması sporun küresel anlayışla yaşanan bir olgu olduğunu da kanıtlıyor.

Tüm bunları düşünürken aklıma kamu kurumlarında veya özel sektör şirketlerinde görev yapmış çalışanlar geliyor. Özellikle kamuda en üst düzeyde görev yapmış kişilerin fotoğrafları genel müdürlük binasının herkes tarafından görülecek bir yerinde kronolojik sırayla yer alır. Çok özel işler başarmış olanların isimleri binalara veya toplantı odalarına verilir. Benzer durum özel sektörde de vardır. Çalışma hayatım boyunca örnekleriyle çok karşılaştım.

Peki, daha alt pozisyonlarda görev yapmış olanlar?

Şöyle bir cümlenin zikredildiğini düşünsenize: “Ahmet Bey, şirketimizin bugüne dek gördüğü en kıymetli formendi. Onun kullandığı cetveli de kendisiyle birlikte emekli ediyoruz”.

Veya “Can Bey, bankamıza şu kadar bin TL kazandırmış bir personelimizdi. Hesap makinesini de emekliye ayırıyoruz”.

Elbette ki, futboldaki örnekleriyle kıyaslanmayacak önermeler bunlar. Okuyanlar, bu cümlelerin orta karar, hatta belki de berbat bir mizah anlayışıyla sarf edildiğini söyler. Doğrudur da. Dikkat çekmek istediğim husus ise “takım çalışmasının” önemini her daim vurgulayıp iş ilanlarında “takım çalışmasına yatkın elemanlara” atıfta bulunurken takımda yer alıp emeğini, terini, fikrini, zamanını sarf ederek fark yaratmış çalışanlarına vefa borcunu nasıl ödüyor şirketler? Ücret, fazla mesai ücreti, ikramiye, yıllık prim, vb. ödemeler değil kastettiğim. Onların ismi binalara, toplantı odalarına verilmiyor. Emekliye ayrılacak forma numaraları da yok! Hassas davranan kuruluşlar bir teşekkür beratı ve hatıra niteliğinde bir hediye ile yolcu ediyor kendilerini.

Devlet bir vefa borcu olarak, görevleri başında şehit düşen personelinin ismini caddelere, parklara, okullara veriyor.

Forma numaralarını emekli eden kulüpler bu formaları sırtlarında taşımış oyuncuları mı onurlandırıyor yalnızca?

Bu davranışlarıyla asıl onuru kendileri hak etmiş olmuyor mu?

Ünal Elbeyli, ACC