ÇOCUK OLMAYI KABUL EDİYORUM!

ÇOCUK OLMAYI KABUL EDİYORUM!

164
0
PAYLAŞ

 ” Çocuk olmayı kabul ediyorum, ama bir şartım var! Haklarımı da istiyorum. ”

” Sonuçta ben istemedim değil mi dünyaya gelmeyi? ”

 Yani;

– Siz de ebeveyn olmayı yani anne – baba olmayı kabul ediyor musunuz?

-Nedir bir çocuğun en doğal hakları?

Koşulsuz sevgi, koşulsuz destek, ihtiyacı olduğunda yanında olmak…

Aslında bu kadar basit ama bir o kadar da zor.

”Sonuçta ben istemedim değil mi dünyaya gelmeyi?”

Çocuk  anne- babasına göre, elli yaşına da gelse çocuktur. Yani onlar hep öyle derler.

Peki ne için(!)

Ebeveyn olmak ;

– Sadece eleştirmek, sen çocuksun en iyisini ben bilirim demek mi?

– Kendi yapamadıklarını onda görmek mi?

-Onun mutluluğuyla mutlu olmak mı?

-Sürekli hayatına müdahale etmek   ya da etmeye çalışmak mı?

Siz mutlu değilseniz, sizin eksikleriniz varsa eğer  ”O” nasıl mutlu olsun!

Mutluluk bulaşıcıdır, negatif enerji çok daha hızlı bulaşır!

Hani nerede koşulsuz sevgi?..

Ne yaparsa yapsın onu sevmek, daha da önemlisi bu sevgisini ona hissettirebilmek(!)

Hata yaptığında,  yanında olup destek olmak!

Anlamaya çalışmak.

İçinde kopan;

Fırtınaları, isyanları, heyecanları, sevinçleri, üzüntüleri?..

-Ne kadar fark ediyor ve anlamaya çalışıyorsunuz?

-Yoksa Siz,  çocuğunuzun yüzünde çıkan sivilceyi bile göremeyenlerden misiniz(!)

Doğru ya(!) Dışını fark edemeyen içini nasıl görsün?..

Anladım?

-Ama siz kendi yaşadıklarınızı ona yaşatmıyordunuz değil mi?

-Sizin yaşadığınız, sıkıntıların hiç birisi onda yok(!)

Bundan emin misiniz?

Biraz düşünün derim!

Hadi sorun ona!

Eğer Siz, herhangi bir konuda, kendi anne-babanızla bir sıkıntı yaşadıysanız ve onların, o konuda gerçekten öyle davranmasına sebep olanı anlayamadıysanız?..

Çok üzgünüm.

Siz de, üstelik farkına bile varmadan -belki farklı şekilde-  özünde aynısını kendi çocuğunuza yapıyor olabilirsiniz!

Sorun açığa çıkmadan, yok olmuyor maalesef.

Kendi çocuğunuzla sorun yaşadığınız konuyu,  önce tersine çevirin.

-Kendi anne – babanızı anlamaya çalışın.

-İmkanınız varsa onlarla konuşun. Yargılamadan!

-İmkanınız yoksa – kendi içinizde- tekrar değerlendirin.

Dışarıdan bakın!

Onları  anlamaya çalışın.

Önce kendinizi çözün!

Asıl sebebi bulun!

Sonra kendi çocuğunuza dönün.

Ve?  Sonra bakın neler oluyor?

Cocuğunuzun Meslek Seçimi

 

BİR CEVAP BIRAK