BUNLARI SANA ÇOK AZ İNSAN SÖYLEYECEK..

BUNLARI SANA ÇOK AZ İNSAN SÖYLEYECEK..

702
0
PAYLAŞ

Şimdilerde; İLERİDE “aklının başında olmadığını iddia edeceğin” zamanlardan/kararlardan geçiyorsun belki.

Öylesi yollarda ilerliyorsun, öylesi insanlarla yaşıyorsun, öyle veya böyle geçiriyorsun günleri belki.

Yolculuk uzadıkça uzuyor, hedef uzaklaştıkça uzaklaşıyor, hatta “hedef neydi, ben kimdim” diye soruyorsun kendine, kalbin aklından göz göre göre köşe bucak kaçıyor….. belki.

Kendinden başka herkes için yaşıyorsun; kendine geldiğinde SIRAYI ısrarla, BİLE İSTEYE şaşırıyorsun belki.

3 KİŞİLİK YİYORSUN..
KİŞİLİĞİNLE TERS DÜŞÜYORSUN..
SIRTINDA SAYISIZ YÜK TAŞIYORSUN..
GEÇMİŞİ GİTTİKÇE DAHA ÇOK DÜŞÜNÜYORSUN..
O “İLK YANLIŞ”I BULMAYA ÇALIŞIYORSUN..
ALIŞTIN, ARTIK GRAM ŞİKAYET ETMİYORSUN..
“ŞU AN İÇİN-BENİM İÇİN DOĞRUSU BU” DİYORSUN BELKİ.

İtirazım yok.. sonsuz saygım var.
Ve fakat zaman geçiyor biliyorsun değil mi?
Bugünlerin YARINLARI da var.
Kendine YARIN, bugün olduğundan daha çok ihtiyacın var.. biliyosun değil mi?

Ve yarın, bugünlerin hesabını KENDİNE EN ÇOK SEN soracaksın.. farkındasın değil mi?

Hayat gelip geçiyor..
İnsanlar yolcu; gelip geçiyor.. biliyorsun değil mi?

Kendi kendinin ilacı;
Kendi sorularının cevabı;
Kendi hayatını satır satır yazdığın o kitabın hem kendisi hem ayracı;
Kendi şikayetlerinin kutusu;
Ruhunun “kendine rakip gördüğü” tek korkusu

olduğunu anladığında..

Kendini anladığında.. ya geç olursa?

Bilmiyorum çok karışık mı anlattım yoksa gün gibi ortada mı her şey.. net mi?

Ne dersin; tükettiğin nefese can suyu olan KALBİNİN üzerinde, azıcık durup düşünmeye değer mi?

ZAMAN İSTE.
Hayat, kararlar almaya zorlayacak seni. İnsanlar kararlar almaya zorlayacak. Ya da sen öyle zannedeceksin. HAYIR, Bİ’ KARAR VERMEK ZORUNDA DEĞİLSİN. SEN hazır olmadan, adım atmak zorunda değilsin. İnanmadığın, arzu etmediğin hiçbir şeyi yapmak zorunda değilsin. Söyleyebilirsin. Açıkça söyleyebilirsin. SÖYLE. Düşünmek için, ne hissettiğini anlamak için, adım atmak için ZAMAN İSTE.

YOL İSTE.
Bazen önünü tıkayacaklar. Kasten çekilmeyenler de olacak. Bir başkasının yaptığı kaza senin seyahatini uzatacak – güzergah değiştirmeye zorlayacak seni hatta. Sakın ayallerini unutma, yolundan gözünü ayırma. Haritana iyi bak. YOL İSTE; gerekirse YOL AÇ ama vazgeçme sakın.

AKIL İSTE.
Öyle bi’ an geliyor ki, kendini salıveriyorsun. Zarar verdiğini bile bile, zarar gördüğünü bile bile müdahale etmiyorsun gidiş-hata. “Bu da böyle olsun” deyip işin içinden çıkıveriyorsun. Bilinç altı KENDİ kurtuluş planını yaparken GELECEĞE bakmıyor ki.. Sen sadece “AN”ı kurtarıyorsun. Peki ya sonra? Sonra ne olacak? Düşünmüyorsun, yorgunsun belki ya da halin yok.. Kim bilir; belki de kendini artık eskisi kadar umursamıyorsun. Çekinme, erinme.. Çaresizliğine yetemiyorsan, seni iyi tanıyanlardan AKIL İSTE. İlla yapmak için değil.. KENDİNİ DIŞARIDAN GÖRMEK için.. KENDİNİ BAŞKALARINDAN DİNLEMEK için.. YENİDEN YOL ÇİZMEK için.. AKIL İSTE.

GERİ İSTE.
Kalbinin kıymetini bilmeyenler, avcunun içine alıp ezenler olacak. Sana kendine verdiğin değerinin gramını dahi çok görenler, güvenini-inancını sömürenler, seni görmezden gelenler, hatta bi’ gidip bi’ gelenler olacak. Saniye düşünme: öncesinde verdiğin kalbini onlardan HEMEN GERİ İSTE.

YARDIM İSTE.
Sen SÜPERMAN değilsin. ZEYNA hiç değilsin. Senin gücün, moralin, enerjin, yükün ancak kendine yetecek kadar. Fazlasını taşıdığına inanıyorsan eğer, kamburlaştıysa sırtın, eğildiyse ruhun -aslında başından beri razı gelmediğin- onca yükün altında; artık hafifleme zamanı. Geç olmadan kendine kadarını seçme zamanı. Atabileceğini at, kalanı seni hala yoruyorsa çekinmeden YARDIM İSTE. Yardım istemek ayıp değil.. günah değil.. acizlik hiç değil. HİÇ BEKLEMEDEN YARDIM İSTE.

MÜSAADE İSTE.
Olduğun yerde nefes alamıyor musun? Boğuyor mu artık seni; çemberin giderek daraldığını mı düşünüyorsun? Duvarların üzerine yıkılmasını bekleme. Yaşlanmayı bekleme. İncinmeyi bekleme. Hastalanmayı bekleme. Ölmeyi bekleme. Bi’ mucize bekleme. O MUCİZE SENSİN. Şimdi, hemen MÜSAADE İSTE.

………….

“İstemeyi” AYIP saymışız yıllar boyu.
“İsteyeni” de ayıplamışız.
“İstemeyi” ACİZLİK saymışız onca zaman.
“İsteyene” garip bakmışız.

İSTEMEYİ ÖĞRENMENİN ZAMANI ARTIK.

Ben de senden bunu İSTİYORUM.
KENDİN İÇİN bu gece-yarın sabah bi’ şey yapmanı.
İSTEMENİ istiyorum senden.

Tahmin ediyorum; bunları daha önce kimse söylemedi belki sana.
Önemli mi……. değil.

Hadi.. yap İSTEK LİSTENİ.
İSTEKLERİN KADAR hızlı atacak nabzın.
O KADAR gülümseyeceksin.
O KADAR güzel doğacak güneş.. farkında mısın?

HADİ..
ŞİMDİ..

ÇÜNKÜ SEN DOYA DOYA YAŞAMAYA, YAŞAMDAN İSTEDİKLERİNİ ALMAYA FAZLASIYLA LAYIKSIN.

BİR CEVAP BIRAK