BİR HAYATA “DOKUNMAK”.. BU KADAR MI ZOR?

BİR HAYATA “DOKUNMAK”.. BU KADAR MI ZOR?

177
1
PAYLAŞ

Ağlayarak yazıyorum bu yazıyı.

Anlatmak giderek daha da zorlaşıyor….HEM DE ÇOK.

Mahkemeye avukatının elinden tutarak, korka korka gelen; 9 kişi tarafından tecavüze uğramış, henüz 14 yaşında bir çocuğun hikâyesini okudum bugün.

Sigara içiyor, arada evden kaçıyor diye, karşı taraf avukatlarınca “tecavüze lâyık” görülen bir çocuktu o.

O SADECE ÇOCUKTU halbuki.. Bunlara değil; MUTLULUĞA lâyık bir çocuk.

Zorla uyuşturucu verdiler, bayılttılar, savunmasızken çizdiler kaderini.

Onlar da acımadı.. tıpkı, başka kurbanlara acımayan niceleri gibi.

Sanık ailelerinin, annesine “seni de kızın gibi ….” diye haykırdıklarını okudum.

Dondu kaldı gözlerim bir kez daha.. buruldum.

Bugün bir yavru köpeğe araba çarptı gözümün önünde.

Bebe; patisi havada, inliyordu korkudan.. çiş-kaka ne varsa bıraktı olduğu yere.

Acıklı gözlerle bakan insanların arasından, kaptığım gibi, veterinere götürdüm.

Kucağıma en az 4 kez çiş yaptı. (Bildiğin gibi değil.. Ben de, araba da derya deniz)

Aşısı, bakımı vs. derken, veteriner rahatlattı beni.. patisi incinmişti sadece.

Sıra onu sahiplendirmeye gelmişti; hemen sosyal medyadan çağrı yaptım.

Ne mi oldu; insanların yemek-gezi- tatil fotoğraflarına bakmaya mahkûm oldum.

İki kişi dışında kimsenin umurunda değildi; zira hayat devam ediyordu.

Bir köpek yavrusuydu ne de olsa.. o sırada yapılacak daha KEYİFLİ işler vardı.

Tek istediğim, “sahiplendirme” ihtiyacını belirten mesajımın paylaşılmasıydı.

Kimbilir, belki biri alırdı yavrucağı, hayatı kurtulurdu.. olmadı.

Bir arkadaşım, yeni işini tanıtacağı sosyal medya sayfasını gösterdi bana.

“Hemen paylaşayım, arkadaşlarım da paylaşsın” dedim, şaşırdı; “Gerçekten mi?”

Anlamamıştım ne demek istediğini.. üstelik asıl ben onun tepkisine şaşırmıştım.

Hep yaptığım bir şeydi; kimseden KENDİ ADIMA istemeye cesaret edemesem de.

Bugün anlıyorum o kızcağızı, sayfasını paylaşan sadece BİRKAÇ KİŞİYİ görünce.

Kalanını ise.. hayır.. anlamıyorum.. anlayamıyorum.

Bir insana acı çektirmenin verdiği keyfi, zevki..

Birini mutlu etmek üstelik bazen bi’ TIKLAMA kadar kolayken, önemsememeyi..

İNSAN HAYATINA DOKUNMAK bu denli basitken, yok saymayı..

Anlamıyorum.. anlayamıyorum.

Birini daha yükseğe taşımak elindeyse, niye durur ki insan?

Birini gülümsetmek, umudunu yitirmemesi için onu teşvik etmek,  ona el vermek, yürek vermek, yol vermek elindeyse, niye durur ki insan?

Bu kadar mı içimize işledi o lânet olası şeytan?!

Başarının sırrını değil; İYİLİĞİN SIRRINI versene bana..

Zira; dünyayı daha kötü bir yer yapmak için uğraşan onca insanın arasında; onu NEREDE, KİMDE bulacağıma dair en ufak bir fikrim yok.

Çoook mutsuzum bugün.. dedim ya.. HEM DE ÇOK.

 

 

 

1 YORUM

BİR CEVAP BIRAK