BEN SENDEN VAZGEÇTİM

BEN SENDEN VAZGEÇTİM

347
0
PAYLAŞ

Çünkü bende ki senden vazgeçtim….

Yıllar önce kendimi henüz pek tanımazken şöyle bir dua etmiştim ;

“ Allah’ım lütfen bana benim gibi bir dost ver…”

 

Dedim ya o zamanlar kendimi pek tanımıyordum ve sanırım her şeyimle muhteşem biri olduğuma inanıyordum ki tıpkı bana benzeyen bir dost istiyordum. Duamın ya da sistemin cevabı pek gecikmedi hemen birkaç ay içinde onunla tanıştım. O ilk günleri anlatamam size, mucizelerle geçiyordu her an. Çoğu zaman hiçbir söylemeden birbirimizi anlıyor, biri diğerini hayatının merkezinde tutuyor ve her ikimiz de artık bir daha asla yalnız kalmayacağımızı bilmenin coşkusuyla yaşıyorduk. Gün de onlarca kez birbirimizi arıyor ve diğeri bir sorun ya da ihtiyaç belirttiğinde hızır gibi yetişiyorduk.

Sohbetlerimiz inanılmaz doyurucu ve ilham vericiydi. Henüz birbirini tanıma aşamasında olduğumuz için ve diğerine duyduğumuz merak çok yoğun olduğundan birlikteyken zaman nasıl geçiyor, biz neredeyiz farkında bile olmuyorduk.

O kadar mutluydum ki; bana bu kadar benzeyen bir dosta kavuştuğum için. O zamanlar beni nasıl tanıyordum onu anlatayım da arkadaşımı siz oradan tanıyın. Bugüne kadar kimse tarafından yeterince anlaşılamamış, kıymeti bilinmemiş, her durumda ve şartta başkalarına yardıma hazır, insanları bir bakışta tanıyan ve onların gelişmesi için her şeyi yapmaya hazır, hep iyi olduğu için çok darbe yemiş, kendine kötülük yapana diğer yanağını da çeviren, gerektiğinde başkaları için kendini yok sayan, bu kadar iyi olduğu halde nedense devamlı kötülüklere maruz kalan, dünyanın acılarını çekmeye mahkum bir aziz , acı çekenlere el uzatan bir melek, doğru düşünemeyenlere kılavuz olan, kaybolmuşlara harita veren  kısaca dünya tarafından değeri anlaşılamamış biri olduğumu düşünüyor ve o hisleri taşıyordum. Sizin de anladığınız gibi yeni arkadaşımda hemen hemen aynı algılara sahipti kendisiyle ilgili.

Dostluğun ilk günlerinin o tatlı heyecanı geçince her ikimizin de içinde hazır bulunan algılar yavaş yavaş hareket etmeye başladı tabi. Ben ona ne kadar iyi bir insan olduğunu ama bu şekilde devam ederse şunları şunları yaşayacağını anlatmaya, o bana ne kadar saf bir insan olduğumu bu şekilde yaşarsam bunları bunları çekmeye mecbur olduğumu göstermeye çabalamakla başlayan konuşmalar içinde bulduk kendimizi.

Bu sohbetler önceleri “ Aa evet haklısın, ben neden bunu böyle düşünemedim…” lerle sonraları “ Ama canım sende ne garip bir insansın, ben bundan mutluyum neden beni değiştirmeye çalışıyorsun…..” ve devamında “ Sen kendini ne sanıyorsun, aziz falan mı…..” şekline dönüşerek finale yaklaştı.

Ve final “ Çık git hayatımdan, ben bugüne kadar yaşadığım halimle gayet mutluydum. Geldin her şeyime bir kusur, bir hata buldun. Ben senin yardımına muhtaç değilim ve istemiyorum seni hayatımda…..” ile sözlere döküldü.

Evet gelişen süreçte, her ikimiz de birbirimizde yapacağımız değişikliklerle ulaşabileceğimiz en mükemmel hale ulaşması için diğerini zorlamaya varan davranışlarla bir güzel bitirdik o güzel dostluğu.

Çünkü ben kendim gibi bir dost istemiştim ya hani ……

İşte olan buydu; tüm çabalarıma rağmen ne kendimi ne de başkalarını bir türlü ulaşabileceği en iyi seviyeye ulaştıramıyormuşum işte. Bu ilişki de yaşadığım her deneyim benim için duvara karşı yaşanmış gibiydi. Duvar ben, duvara çarpan ben. Bunu bu açıklıkla fark etmemin sebebi de yaşadığım süreçte kendilik bilgime dair oluşan ipuçlarını hemen fark edebilecek kadar kendime objektif durulukla bakabilmemdi.

Böyle bir dua ve cevabı ile gelişen ilişkiden bende kalanlarsa;

Kimsenin hayatında istemediği en ufak bir değişikliği yapamıyorsun, bazı durumlarda yardım; gerçekte o kişiye sunulmuş bir nimet değil bazen ceza bile olabiliyor. Birilerinin hayatında kurtarıcı, yol gösterici gibi sıfatlarla yer almak istiyorsan buna neden ihtiyaç duyduğunun muhakkak araştırılması gerektiği, sen kurtarıcı ya da iyi gibi rolleri kendine biçtiğinde diğerine mağdur ya da kötü rolünü oynamaktan başka seçenek kalmadığı, kendi içinde kuramadığın dengeleri başkaları üstünde uygulamamak gerektiği, söylediğin veya yaptığın her şeyi önce kendi içinde halledemediysen dışardan en ufak bir tesirle darmaduman olunabildiği ……. Gibi uzayıp giden bir liste !

Tüm bu anlattıklarım yüzünden ben seni tanıdım ve senden vazgeçtim, çünkü bende ki senden vazgeçtim !  

 

Sema Deniz’in yeni kitabı 40 Ruh Çemberi’ni kitapçılarda bulabilirsiniz.